Rozpocząłem karierę artystyczną w teatrze Rygiera w Krakowie, skąd zostałem zaangażowany do teatru im. Juliusza Słowackiego ( … ). Woj­na przerwała na okres 5 lat moją pracę w teatrze. Służyłem w wojsku austriackim, ale frontu nie widziałem ani razu ( … ). Po zakończeniu służby wojskowej powróciłem do teatru im. J. Słowackiego, skąd po krótkim okresie czasu zaangażowany zostałem do teatrów warszawskich – wspo­minał Orwid w jednym z wywiadów prasowych.

Okres warszawski w karierze artystycznej Orwida rozpoczął się w 1922 roku, gdzie po „ki1ku zmianach” z zatrzymał się na dłużej w Teatrze Polskim. W latach 1922-1926 grał nie tylko w Polskim, ale też w Małym i teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego. W latach 1926-1933 był w zespo­le Miejskich Teatrów Dramatycznych, a od 1934 roku do wybuchu wojny w zespole Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej.

Powierzchowność Orwida nie wyróżniała się niczym szczególnym. Był mężczyzną średniego wzrostu i średniej tuszy. Miał szczerą, sympatyczną twarz, którą postarzała trochę przedwczesna łysina. Wygląd zewnętrzny predestynował go do ról zabawnych starszych panów. Grywał więc jowialnych ojców lub wujów, zahukanych przez swoje połowice mężów i podstarzałych, niewczesnych… ­

Aneta Kielak
Studia i Materiały do dziejów Powiatu Wołomińskiego (2006)

W słowniku etymologicznym miast i gmin Polski znajdujemy wy­jaśnienie nazwy miejscowości Zielonka: „Zaczątkiem wsi Zielonki była najpierw karczma z tym określeniem zaznaczona na mapie w 1839 r. (…), identycznie określono przyleśne folwarki i nowsze osady„. Z tego powodu uzasadnione jest przeanalizowanie losów karczem na terenie Zielonki w świetle historii instytucji karczmy od XVII do XIX wieku.

Karczma to odrębne zjawisko kulturowe i architektoniczne. Jako instytucja trwa na terenie Polski od początków państwowości aż po dzień dzisiejszy, zmieniając swój wygląd i funkcje, status prawny i za­kres świadczonych usług. Sięga, więc początków X i XI wieku. Wspomi­nano już o niej w licznych dokumentach średniowiecznych, a statut wy­dany przez Kazimierza Wielkiego w roku 1347 określał jasno szczegóły jej działania, np. uprzywilejowaną pozycję karczmarza Prawo utrzymywania karczmy dawało znaczne korzyści ekonomiczne. Kształtował się „stan karczmarzy” znacznie bardziej niż chłopski niezależny od ciężarów pańszczyźnianych. Status prawny karczmy ma długą historię. Karczma stawała się nieodzowną częścią rozwoju wiosek i miast. W miejscach występowania często stanowiła centrum lokalnego osadnictwa i życia społecznego. Tam bawiono się, radzono, podejmowano decyzje. ­

Najczęściej karczmy budowała bogatsza szlachta posiadająca go­rzelnie i browary związane z monopolem propinacyjnym. Nie zatracała karczma oczywiście współkonstytuującego ją charakteru gospody dla podróżnych. Budowano więc wiele karczem w okolicach miejsc pielgrzymkowych lub na często uczęszczanych traktach.

Grzegorz P. Dudzik
Studia i Materiały do dziejów Powiatu Wołomińskiego (2005)