Licznie przybyła publiczność mogła podziwiać wspaniałe prace artystów z Białorusi, Łotwy, Ukrainy, Rosji oraz Polski. Na zakończenie wernisażu Kapela Ludowa Mazowszanie porwała publiczność do tańca przy muzyce i przyśpiewkach ludowych.

Organizatorami wernisażu byli: Powiat Wołomiński, Fundacja Dziedzictwo Nadbużańskie oraz Powiatowe Centrum Dziedzictwa i Twórczości.

Wiktor Gajda zajmuje się rzeźbą figuratywną. Wyraz jego sztuki jest wynikiem bardzo szerokich zainteresowań literaturą, poezją, sztuką ludową, muzyką, teatrem. Na ekspozycji zaprezentowano rzeźby z gipsu, ceramiki i brązu stworzone przez autora na początku jego drogi artystycznej oraz te, powstałe współcześnie. Odnoszą się one do otaczającej nas rzeczywistości, ludzkich słabości i obaw. Dopełnieniem prac są oryginalne, żartobliwe tytuły – ironiczny komentarz do różnych wydarzeń, które Gajda przedstawia w swych pracach poprzez pryzmat karykatury i śmiechu.

Drewniane rzeźby Ewy Michalskiej-Gawron charakteryzują się biżuteryjnym wdziękiem i elegancją. Niewielkich rozmiarów pół-ptaki, pół-ludzie, to prace o delikatnych, gładkich liniach, pozbawione jakichkolwiek śladów po rzeźbiarskim narzędziu. Przedstawione przez nią wróble w garniturach, czy zimowych czapkach i butach, orły zasiadające w fotelach, mogą budzić niepokój, ale jednocześnie przenoszą widza w tajemniczy świat baśni. Ptaki zasiadają też na nienaturalnie dużych „Kwiatach ogrodowych” – rzeźbach, w których artystka łączy kamień z brązem.

Grzegorz Witek tworzy rzeźby o ludziach i ich codzienności i przemijaniu. Inspiruje go magiczny kontakt człowieka z naturą. Tematem jego rzeźb są, idee, przeżycia, doznania, uczucia, stąd między innymi bierze się różnorodność, nietradycyjnych, nietypowych, materiałów stosowanych w jego dziełach. Poprzez swoje dzieła namawia do chwili zadumy i rozwagi. Prace tego rzeźbiarza prezentowaliśmy już kilkakrotnie w Galerii Przy Fabryczce. Na obecnej ekspozycji zobaczyć można m.in. rzeźbę „Doskonałość” – formę powstałą w wyniku przekształcenia trumiennej deski w bryłę gliny pokrytą spolerowanym złotem. Wpatrując się w tę pracę, dostrzec można niewyraźne oblicze. Rzeźba ma skłonić widza do refleksji nad życiem i śmiercią.

Po raz kolejny goście galerii mają okazję podziwiać również prace Piotra Gawrona, który uchodzi za jednego z twórców rzeźbiarskiej satyry. Jego działalność artystyczna koncentruje się na rzeźbie kameralnej, portretowej i medalierstwie.
Od kilku lat tworzy prace wyłącznie w drewnie, prezentując zarówno ciekawą formę kreowanych postaci, jak i ich kolorystykę – od naturalnej barwy materiału, po kolorowe zestawienia wybranych elementów.

Twórczość Piotra Gawrona nacechowana jest prostotą oraz niezwykle głębokim odzwierciedleniem emocji i zaangażowania. Mimo niekiedy statycznej formy doszukujemy się w nich ekspresji i napięcia. Prezentowane na wystawie rzeźby są pełne groteski, skojarzeń i nawiązują do historii sztuki w tym także do malarstwa.

Po wernisażu, na scenie Fabryczki wystąpiła Ola Bilińska z zespołem, prezentując projekt Libelid. Kompozycje tworzące program Libelid to wybór przedwojennych pieśni miłosnych w języku jidysz napisanych przez żydowskich poetów lub
pochodzące ze starych śpiewników. Prezentowane utwory ukazują różne oblicza i odcienie miłości. W tekstach znajdują się wątki z obyczajowości żydowskiej, która silnie wpływała na życie uczuciowe i rodzinne członków tej społeczności. Dzięki zjawiskowym interpretacjom autorki melodie zyskały uniwersalny i bardzo współczesny wymiar. Mimo nowoczesnych aranżacji, pieśni nie zatraciły swojego ludowego charakteru. Tradycyjne instrumenty, tj. harfa czy wiolonczela
w połączeniu z syntezatorem i looperm podkreślały bogactwo emocji zawarte w tekstach i wprowadzały słuchaczy w tajemniczy, romantyczny czasami mroczny nastrój.

Zapraszamy na wernisaż wystawy „RZEŹBA I RZEŹBA”, na której zaprezentujemy prace czterech autorów: Wiktora Gajdy, Ewy Michalskiej-Gawron, Piotra Gawron oraz Grzegorza Witka.

Wiktor Gajda

(ur. 6 marca 1938 r. w Toruniu) – polski rzeźbiarz, malarz, rysownik.

Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Malarstwa w pracowni Artura Nacht-Samborskiego w latach 1956-1962. Pracuje w Warszawie i Stroniu Śląskim. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu, Gdańsku, Szczecinie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum w Legnicy, Muzeum Okręgowym w Chełmie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku i kolekcjach prywatnych.

Ewa Gawron-Michalska

(ur. 1947 r. w Warszawie)

Studia na Wydziale Rzeźby w ASP w Warszawie w latach 1965 – 70. Dyplom w 1971 r. w pracowni prof. T. Łodziany. W latach 1969 – 71 studia w pracowni prof. A. Śledziewskiej. W latach 1973 – 92 należała do Pracowni Doświadczalnej Tkaniny Artystycznej. Brała udział w wystawach zbiorowych tkaniny m.in.: w 1973 r. w Berlinie i w Budapeszcie, w 1975 r. „Pokolenie XXX w Warszawie”, w 1977 r. „Małe Formy” w Warszawie, w latach 1985 i 1988 – Ogólnopolskie Wystawy Miniatur Tkackich w Łodzi. Nagrody: w 1972 r. – XI Debiut absolwentów ASP w Warszawie, w 1974 r. „I Quadrinnale Sztuki Użytkowej” w Erfurcie – wyróżnienie, w 1975 r. – „XXX-lecie zwycięstwa”, Zachęta, Warszawa – II nagroda, 1980 r. „Tkanina w naszym otoczeniu” – Łódź, wyróżnienie.

Piotr Gawron

Urodzony w 1943 r. w Bytomiu. W 1966 roku ukończył Liceum Sztuk Plastycznych im. Antoniego Kenera w Zakopanem. W 1972 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Zofii Demkowskiej na Wydziale Rzeźby. Od 1973 roku był pedagogiem na Wydziale Rzeźby. W 1994 roku otrzymał tytuł naukowy profesora. Uczestnicząc w licznych wystawach uzyskał szereg nagród: V Festiwal Sztuk Pięknych w Warszawie 1974 Złoty Medal, IV Biennale Sport w Sztuce Barcelona 1977 – II Nagroda, I Salon Zimowy Warszawa 1982 – Złoty Medal, I Triennale Rzeźby Portretowej Sopot 1986 r. – Srebrny Medal, VI Biennale Małych Form Rzeźbiarskich Poznań 1986 – Złoty Medal, I Międzynarodowe Biennale Medalierstwa  Unikatowego Warszawa 1988 – Pierwsza Nagroda, VII Biennale Małych Form Rzeźbiarskich Poznań 1989 r. – Grand Prix, V Salon Zimowy Warszawa 1989 – Grand Prix. Jego prace znajdują się w zbiorach następujących muzeów: Muzeum Narodowe w Warszawie, British Museum, Muzeum im. Puszkina w Moskwie, Muzeum Sztuki Medalierskiej we Wrocławiu, Muzeum w Chorzowie, Muzeum w Toruniu, Muzeum w Bydgoszczy, Muzeum w Białej Podlaskiej. Prezentował swoją twórczość na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych w kraju i za granicą.

Grzegorz Witek

Urodzony w 1976 roku w Ciężkowicach. 1966 r. ukończył PLSP w Tarnowie. 1991-1992 – stypendysta Krajowego  Funduszu na Rzecz Dzieci. 1996-2001 studia na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie; dyplom z wyróżnieniem rektorskim w pracowni rzeźby prof. Adama Myjaka. Od 2002 roku praca dydaktyczna na Wydziale Rzeźby macierzystej uczelni (asystent prof. Jana Kucza, asystent prof. Piotra Gawrona). W 2003 roku otrzymał stypendium Ministra Kultury i Sztuki. W 2010 roku uzyskał stopień doktora, w 2016 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie sztuk plastycznych w dyscyplinie artystycznej – sztuki piękne. Od 2016 roku prowadzi samodzielnie pracownię rzeźby dla studentów I roku. Prezentował swoją twórczość na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Otrzymał wiele nagród i wyróżnień, m.in.: wyróżnienie za pracę „Rywale” – Międzynarodowy Olimpijski Konkurs Sztuki i Sportu, Lozanna (rzeźba eksponowana podczas Olimpiady w Sydney); nagroda za rzeźbę „Wehikuł Czasu”, Tarnowski Salon Zimowy, BWA, Tarnów; II nagroda w konkursie na opracowanie koncepcji projektowej pomnika Danuty Siedzikówny ps. „Inka” – Białystok. Autor wielu realizacji rzeźbiarskich.

Autorką prac jest marecka malarka i ilustratorka – Katarzyna Listwon.

Absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W ciągu swojej pracy artystycznej wykonała szereg ilustracji książkowych i projektów okładek. Jej prace znajdują się
w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą. Uczestniczyła w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych. Ilustracje Katarzyny Listwon prezentowaliśmy w Galerii Przy Fabryczce w 2017 r. podczas wystawy „Między słowem a obrazem”.

W zakresie malarstwa sztalugowego tworzy prace m.in. o tematyce religijnej. Jak sama określa – jest artystką tworzącą poza marginesem sztuki współczesnej. Inspiracje do swoich dzieł czerpie ze sztuki europejskiej oraz polskiej ludowości. Chętnie korzysta również z dawnych technik artystycznych, tj. malarstwo na szkle czy litografia.

Związek z tradycją ludową widać szczególnie w prezentowanych kolażach. Głównymi elementami barwnej kompozycji są miniaturowe wycinanki kurpiowskie, a jej centralne miejsce zajmuje kapliczka maryjna. Jako dopełnienie całości autorka wykorzystuje papier milimetrowy, sznurek, gazety oraz drobne koraliki.

Po wernisażu odbył się koncert nawiązujący do tematyki prac Katarzyny Listwon.

Adam Strug wraz z Hipolitem Woźniakiem grającym na lirze, zachęcając publiczność do wspólnego śpiewu zaprezentowali nabożne i świeckie pieśni kurpiowskich z Puszczy Zielonej.

Autorka wystaw indywidualnych: w 2010 roku w Warszawskiej Szkole Zarządzania, w 2012 roku w Galerii Klubu Wojsk Lądowych w Warszawie. Brała udział w licznych wystawach zbiorowych między innymi w KDK w Kazimierzu Dolnym, w „Fangorówce” – Galerii Ogrodu Botanicznego PAN w Warszawie, w Galerii Sztuki Centrum Kultury w Ostródzie. Laureatka I nagrody na przeglądzie twórczości plastycznej OPFA’2011 w Rzeszowie.

Na ekspozycji znalazły się prace wykonane w przeciągu ostatnich 10 lat. Większość dzieł nie jest sztuką przedstawieniową, a obrazów które moglibyśmy nazwać realistycznymi jest zaledwie kilka. Jednak nawet w tych, które moglibyśmy określić jako abstrakcja, które obrazują bardzo skrajne emocje, jak gniew czy agresja, widać dużo spokoju i harmonii.

Po wernisażu zaprosiliśmy naszych Gości na koncert muzyki kurpiowskiej w wykonaniu zespołu Burónka. Zespół powstał z fascynacji przepiękną, archaiczną muzyką Kurpi Zielonych. Punktem wyjścia dla członków zespołu  zawsze jest praca nad odczytaniem i uchwyceniem pierwotnego charakteru i znaczenia pieśni. Czerpiąc z żywego źródła, którym są autentyczne kurpiowskie śpiewaczki, zespół dokonuje autorskich interpretacji tej muzyki, pokazując ich współczesny wymiar. Muzycy opowiadają tę muzykę na nowo uwspółcześnionym językiem, zwykle bardziej zrozumiałym dla ludzi wyrosłych w kulturze miejskiej.

Za sugestywne przekazanie charakteru pieśni kurpiowskich zespół otrzymał II nagrodę podczas Festiwalu Polskiego Radia Nowa Tradycja 2017 a także nagrodę publiczności „Burza Braw”.

Jolanta Noga od 2007 roku jest związana z Pracownią Malarską Jacka Bukowskiego. Należy do Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików oraz Grupy Cytadela. Maluje w technice olejnej i pastelowej. W 2011 roku zdobyła I nagrodę na XX PATP w Rzeszowie. Jej obrazy znajdują się w Domu Carla i Gerharda Hauptmannów w Szklarskiej Porębie – Oddziale Karkonowskiego Muzeum w Jeleniej Górze, w Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie oraz w zbiorach prywatnych.

Wystawy indywidualne:

• 2009 – Galeria Warszawskiej Szkoły Zarządzania – Szkoły Wyższej
• 2012 – Galeria Klubu Wojsk Lądowych w Warszawie

Po wernisażu odbędzie się koncert zespołu Burónka, który wykonuje współczesne, autorskie interpretacje tradycyjnych pieśni kurpiowskich z Puszczy Zielonej.

Kazimierz Kubacz jest mieszkańcem Wołomina. Od wielu lat zajmuje się malarstwem teatralnym oraz sztalugowym. Zazwyczaj tworzy w technice olejnej. Najchętniej maluje pejzaże, weduty, martwe natury i kompozycje kwiatowe. Twórczość Kazimierza Kubacza charakteryzuje z reguły dość szeroka, jednak zharmonizowana gama barwna wzbogacona łagodnymi zestawieniami kontrastowymi. Większość prac artysty posiada urozmaiconą fakturę, uzyskaną dzięki impastowemu nakładaniu farby na płótno, co wzmacnia dodatkowo świetlne efekty w kompozycji. Każde z jego dzieł jest wykonane z niezwykłą dbałością o nawet najdrobniejsze detale.

Niestety artysta prawdopodobnie prezentuje swoje dzieła szerszej publiczności po raz ostatni – powiedział, że nie ma w planach więcej wystaw. Tym bardziej zachęcamy do odwiedzenia Galerii Przy Fabryczce.
Dopełnieniem wieczoru był koncert Pineaaple Band. Mieliśmy przyjemność wysłuchać znanych utworów w jazzowych aranżacjach. Zespół zagrał w składzie: Beata Orbik, Paweł Wolski-Rzewuski, Robert Skrzypiec, Łukasz Biliński.

Ceramika jest jedną z najstarszych i najbliższych człowiekowi dziedzin twórczości artystycznej. Mimo to, stosunkowo niedawno zaczęła być postrzegana jako niezależna dyscyplina sztuki. Przez lata bowiem pełniła głównie funkcję użytkową.

Glina dzięki swoim niezwykłym właściwościom plastycznym daje nieskończenie wiele możliwości w zakresie procesu tworzenia. Pozwala eksperymentować z kształtem, fakturą, kolorystyką, można formować ją ręcznie, narzędziami lub toczyć na kole, a także łączyć ją z innymi surowcami. To ogromny potencjał, jednak żeby go wykorzystać artysta musi dobrze poznać cechy materiału i tajniki warsztatu oraz metody obróbki technologicznej.

Wszystkich chętnych do obejrzenia wystawy zapraszamy do 6 lutego.