Muzyka cerkiewna – to gatunek wyjątkowy, szczególny, niepowtarzalny. Jej zadaniem jest przenikanie do najgłębszych zakątków ludzkiego ducha. Ma ona na celu przeniesienie uczestnika religijno – muzycznego misterium do wymiaru transcendentnego, w którym człowiek odczuwa uniesienie i obcowanie w przestrzeni sacrum. Członkowie Chóru im. św. Tatiany, pod dyrygenturą Bogdana Kuźmiuka w piękny sposób wykonali psalmy, stychyriony, hymny, pieśni religijne poświęcone św. Marii i inne utwory oparte o różne tradycje wykonawcze.

Te wielkie jak również i te mniejsze kompozycje nie miałyby takiej siły przekazu, gdyby nie podstawowy walor – słowo. Swoim słowem komentarza koncert opatrzył proboszcz prawosławnej parafii w Wołominie, ksiądz Michał Dmitruk.

Wystawa jest czynna do końca wakacji.

– bo poezja ma architekturę rozsądku   swego,
i rzeźbę profilu wiersza, i malarstwo światło
cienia, i muzykę powoju słów, i taniec
powtarzanych i odbijanych strof, światło,
i   ciepło  wewnętrznego – sumienia pieśni
w czasie i ogień …

Norwid kształtując własną mowę poetycką, szukał własnej drogi.  Czerpiąc z języka potocznego, dokonywał  sublimacji w język sztuki. Owocem   jego  pracy  są dzieła prawdziwe, piękne i dobre. Dla niego sztuka słowa stała się  „najwyższym z  rzemiosł  apostoła”. Poezja Norwida nie jest teologiczną rozprawą, ona zamyka słowa Świętej Księgi  w parabolach, metaforach i niedomówieniach. A. Dunajski powiada, że przez jego poetycki język piękna, Bóg „wypowiada się” i objawia.

„Poeta – myśliciel, człowiek głęboko i osobiście zaangażowany religijnie, wyraźnie funduje swój symbolizm, opierając się przede wszystkim na Piśmie Świętym oraz własnym doświadczeniu religijnym.”

W ramach obszernego zagadnienia myśli religijnej Norwida skupiono się na jednym wycinku, a mianowicie na nawiązaniach do Biblii. Nie sposób w ramach pracy magisterskiej wyczerpać ten temat, ale można przedstawić charakterystyczne i ważne refleksje o Biblii z na podstawie wybranych wierszy. Będą to w szczególności wiersze z Vademecum, jedynym, a więc reprezentatywnym, autorskim zbiorze liryki Norwida, w którym często przewija się tematyka biblijna. Dla uzupełnienia i ilustracji przytoczono i inne utwory. Zbadanie wybranych, istotnych nawiązań do Biblii powinno pozwolić na ogólniejsze wnioski.

Źródłowym tekstem jest w tej pracy dzieło literackie, a nie tekst ściśle religijny. Jednakże literatura jest częstym i uznanym nośnikiem teologii i sposobem jej wyrażania. Skoro jednak chodzi o teksty literackie, podejść do nich trzeba z odpowiednią metodą, analizując i komentując poezję jako poezję.

Znalezione cytaty – czy częściej aluzje biblijne – będą badane pod kątem ich interpretacji i funkcji w utworze. Nie chodzi o egzegezę odpowiednich tekstów, lecz o sposób ich odczytania…

Religijnemu wymiarowi twórczości Norwida poświęcono już dziesiątki książek i artykułów. Czy zatem jest sens, by do tego tematu wracać? Wątpił w to już przeszło dziesięć lat temu Ryszard Przybylski w artykule o sporach romantyków z Kościołem: Krasiński i Norwid byli gorliwymi apologetami Tronu Piotrowego. Nie będziemy się nimi zajmować. I by­najmniej nie dlatego, że kontrowersje z natury rzeczy bardziej przyciągają uwagę aniżeli apologie. Nie. Po prostu ich poglądy w tej kwestii były ba­nalne.

Jednak czy rzeczywiście zagadnienie religijności Norwida jest, jak pisał Przybylski, czymś tak banalnym, że nie warto się już nim zajmować? Przypomnijmy fragment listu poety do Augusta Cieszkowskiego z sierpnia 1852. Napisał go Norwid niedługo po swoich nieudanych staraniach o wstąpienie do zakonu Zmartwychwstańców. Świadczy on o tym, iż ojco­wie Aleksander Jełowicki i Piotr Semenenko, jego niedoszli przełożeni, mieli całkowitą rację dając poecie odpowiedź odmowną: Gdybym dziś zakonnikiem stał się – jutro herezję zrobiłbym – nie mogąc wchodzić do Kościoła kontemplacji, bo w tym trwam i jestem, ale jako czynnik i pracownik – a Kościół, który na Anglię nie przez boleść irlandzką – a na Rosję nie przez boleść polską działa – nie obowiązuje mię w swej akcji i, o ile jest w tej akcji, zginie za niewiele już czasów, bo apostolstwo nie jest dy­plomacją i kuglarstwem, i kabalistyką, ale proroctwem szczerym. Trudno na podstawie tej wypowiedzi uznać poetę za pokornego syna Kościoła i jego „gorliwego apologetę”.
Wbrew pozorom temat nie jest ani banalny, ani tym bardziej wyczerpany. Przede wszystkim nadal brakuje prób spojrzenia na twórczość Norwida z szerszej – nie tyle chrześcijańskiej, ile religijnej – perspektywy. Autorzy opracowań, skupiając się na różnych aspektach katolickiej tożsamości poety, albo w ogóle nie podejmowali tego problemu, albo traktowali go zbyt pobieżnie. Ich zainteresowania krążyły dotąd niemal zupełnie wokół wciąż tego samego zestawu zagadnień…