Wiktor Gajda zajmuje się rzeźbą figuratywną. Wyraz jego sztuki jest wynikiem bardzo szerokich zainteresowań literaturą, poezją, sztuką ludową, muzyką, teatrem. Na ekspozycji zaprezentowano rzeźby z gipsu, ceramiki i brązu stworzone przez autora na początku jego drogi artystycznej oraz te, powstałe współcześnie. Odnoszą się one do otaczającej nas rzeczywistości, ludzkich słabości i obaw. Dopełnieniem prac są oryginalne, żartobliwe tytuły – ironiczny komentarz do różnych wydarzeń, które Gajda przedstawia w swych pracach poprzez pryzmat karykatury i śmiechu.

Drewniane rzeźby Ewy Michalskiej-Gawron charakteryzują się biżuteryjnym wdziękiem i elegancją. Niewielkich rozmiarów pół-ptaki, pół-ludzie, to prace o delikatnych, gładkich liniach, pozbawione jakichkolwiek śladów po rzeźbiarskim narzędziu. Przedstawione przez nią wróble w garniturach, czy zimowych czapkach i butach, orły zasiadające w fotelach, mogą budzić niepokój, ale jednocześnie przenoszą widza w tajemniczy świat baśni. Ptaki zasiadają też na nienaturalnie dużych „Kwiatach ogrodowych” – rzeźbach, w których artystka łączy kamień z brązem.

Grzegorz Witek tworzy rzeźby o ludziach i ich codzienności i przemijaniu. Inspiruje go magiczny kontakt człowieka z naturą. Tematem jego rzeźb są, idee, przeżycia, doznania, uczucia, stąd między innymi bierze się różnorodność, nietradycyjnych, nietypowych, materiałów stosowanych w jego dziełach. Poprzez swoje dzieła namawia do chwili zadumy i rozwagi. Prace tego rzeźbiarza prezentowaliśmy już kilkakrotnie w Galerii Przy Fabryczce. Na obecnej ekspozycji zobaczyć można m.in. rzeźbę „Doskonałość” – formę powstałą w wyniku przekształcenia trumiennej deski w bryłę gliny pokrytą spolerowanym złotem. Wpatrując się w tę pracę, dostrzec można niewyraźne oblicze. Rzeźba ma skłonić widza do refleksji nad życiem i śmiercią.

Po raz kolejny goście galerii mają okazję podziwiać również prace Piotra Gawrona, który uchodzi za jednego z twórców rzeźbiarskiej satyry. Jego działalność artystyczna koncentruje się na rzeźbie kameralnej, portretowej i medalierstwie.
Od kilku lat tworzy prace wyłącznie w drewnie, prezentując zarówno ciekawą formę kreowanych postaci, jak i ich kolorystykę – od naturalnej barwy materiału, po kolorowe zestawienia wybranych elementów.

Twórczość Piotra Gawrona nacechowana jest prostotą oraz niezwykle głębokim odzwierciedleniem emocji i zaangażowania. Mimo niekiedy statycznej formy doszukujemy się w nich ekspresji i napięcia. Prezentowane na wystawie rzeźby są pełne groteski, skojarzeń i nawiązują do historii sztuki w tym także do malarstwa.

Po wernisażu, na scenie Fabryczki wystąpiła Ola Bilińska z zespołem, prezentując projekt Libelid. Kompozycje tworzące program Libelid to wybór przedwojennych pieśni miłosnych w języku jidysz napisanych przez żydowskich poetów lub
pochodzące ze starych śpiewników. Prezentowane utwory ukazują różne oblicza i odcienie miłości. W tekstach znajdują się wątki z obyczajowości żydowskiej, która silnie wpływała na życie uczuciowe i rodzinne członków tej społeczności. Dzięki zjawiskowym interpretacjom autorki melodie zyskały uniwersalny i bardzo współczesny wymiar. Mimo nowoczesnych aranżacji, pieśni nie zatraciły swojego ludowego charakteru. Tradycyjne instrumenty, tj. harfa czy wiolonczela
w połączeniu z syntezatorem i looperm podkreślały bogactwo emocji zawarte w tekstach i wprowadzały słuchaczy w tajemniczy, romantyczny czasami mroczny nastrój.

Zapraszamy na wernisaż wystawy „RZEŹBA I RZEŹBA”, na której zaprezentujemy prace czterech autorów: Wiktora Gajdy, Ewy Michalskiej-Gawron, Piotra Gawron oraz Grzegorza Witka.

Wiktor Gajda

(ur. 6 marca 1938 r. w Toruniu) – polski rzeźbiarz, malarz, rysownik.

Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Malarstwa w pracowni Artura Nacht-Samborskiego w latach 1956-1962. Pracuje w Warszawie i Stroniu Śląskim. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu, Gdańsku, Szczecinie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum w Legnicy, Muzeum Okręgowym w Chełmie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku i kolekcjach prywatnych.

Ewa Gawron-Michalska

(ur. 1947 r. w Warszawie)

Studia na Wydziale Rzeźby w ASP w Warszawie w latach 1965 – 70. Dyplom w 1971 r. w pracowni prof. T. Łodziany. W latach 1969 – 71 studia w pracowni prof. A. Śledziewskiej. W latach 1973 – 92 należała do Pracowni Doświadczalnej Tkaniny Artystycznej. Brała udział w wystawach zbiorowych tkaniny m.in.: w 1973 r. w Berlinie i w Budapeszcie, w 1975 r. „Pokolenie XXX w Warszawie”, w 1977 r. „Małe Formy” w Warszawie, w latach 1985 i 1988 – Ogólnopolskie Wystawy Miniatur Tkackich w Łodzi. Nagrody: w 1972 r. – XI Debiut absolwentów ASP w Warszawie, w 1974 r. „I Quadrinnale Sztuki Użytkowej” w Erfurcie – wyróżnienie, w 1975 r. – „XXX-lecie zwycięstwa”, Zachęta, Warszawa – II nagroda, 1980 r. „Tkanina w naszym otoczeniu” – Łódź, wyróżnienie.

Piotr Gawron

Urodzony w 1943 r. w Bytomiu. W 1966 roku ukończył Liceum Sztuk Plastycznych im. Antoniego Kenera w Zakopanem. W 1972 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Zofii Demkowskiej na Wydziale Rzeźby. Od 1973 roku był pedagogiem na Wydziale Rzeźby. W 1994 roku otrzymał tytuł naukowy profesora. Uczestnicząc w licznych wystawach uzyskał szereg nagród: V Festiwal Sztuk Pięknych w Warszawie 1974 Złoty Medal, IV Biennale Sport w Sztuce Barcelona 1977 – II Nagroda, I Salon Zimowy Warszawa 1982 – Złoty Medal, I Triennale Rzeźby Portretowej Sopot 1986 r. – Srebrny Medal, VI Biennale Małych Form Rzeźbiarskich Poznań 1986 – Złoty Medal, I Międzynarodowe Biennale Medalierstwa  Unikatowego Warszawa 1988 – Pierwsza Nagroda, VII Biennale Małych Form Rzeźbiarskich Poznań 1989 r. – Grand Prix, V Salon Zimowy Warszawa 1989 – Grand Prix. Jego prace znajdują się w zbiorach następujących muzeów: Muzeum Narodowe w Warszawie, British Museum, Muzeum im. Puszkina w Moskwie, Muzeum Sztuki Medalierskiej we Wrocławiu, Muzeum w Chorzowie, Muzeum w Toruniu, Muzeum w Bydgoszczy, Muzeum w Białej Podlaskiej. Prezentował swoją twórczość na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych w kraju i za granicą.

Grzegorz Witek

Urodzony w 1976 roku w Ciężkowicach. 1966 r. ukończył PLSP w Tarnowie. 1991-1992 – stypendysta Krajowego  Funduszu na Rzecz Dzieci. 1996-2001 studia na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie; dyplom z wyróżnieniem rektorskim w pracowni rzeźby prof. Adama Myjaka. Od 2002 roku praca dydaktyczna na Wydziale Rzeźby macierzystej uczelni (asystent prof. Jana Kucza, asystent prof. Piotra Gawrona). W 2003 roku otrzymał stypendium Ministra Kultury i Sztuki. W 2010 roku uzyskał stopień doktora, w 2016 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie sztuk plastycznych w dyscyplinie artystycznej – sztuki piękne. Od 2016 roku prowadzi samodzielnie pracownię rzeźby dla studentów I roku. Prezentował swoją twórczość na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Otrzymał wiele nagród i wyróżnień, m.in.: wyróżnienie za pracę „Rywale” – Międzynarodowy Olimpijski Konkurs Sztuki i Sportu, Lozanna (rzeźba eksponowana podczas Olimpiady w Sydney); nagroda za rzeźbę „Wehikuł Czasu”, Tarnowski Salon Zimowy, BWA, Tarnów; II nagroda w konkursie na opracowanie koncepcji projektowej pomnika Danuty Siedzikówny ps. „Inka” – Białystok. Autor wielu realizacji rzeźbiarskich.

Dopełnieniem wernisażu był koncert muzyki wielkopostnej „Bezoar z łez ludzkich”. Na scenie wystąpili Agata Harz – śpiew i Remigiusz Mazur-Hanaj – skrzypce, lira korbowa. Wykonali utwory z polskiej tradycji muzyki wiejskiej, przybliżające historię Męki Pańskiej.