Po koncercie odbyło się spotkanie z etnografką Elżbietą Piskorz-Branekovą, która opowiadała o kanonach mody, funkcjonujących w drugiej połowie XIX w. na naszych ziemiach. Przybliżyła fasony ubiorów, wyjaśniła w jaki sposób je wykonywano. Na prośbę Fabryczki takie stroje ludowe zostały zrekonstruowane, ludowe tkaczki wytkały materiały samodziałowe, natomiast uszyła je pracownia Polskie Stroje Ludowe z Chełmna.

A tak w XIX wiecznych kreacjach prezentowali się nasi goście:

Przedmiotem niniejszego opracowania jest strój ludowy północno wschodniego Mazowsza. Terminem strój określa się ubiór szczególnie uroczysty, odświętny, wkładany na niedziele i święta, uroczystości rodzinne i lokalne wioskowe, wesela, odpusty, dożynki. Nigdy nie noszono go na co dzień, do pracy w polu czy obejściu. Zawsze traktowany był jako ubiór wyjątkowy, noszony z godnością, bo jak mówi stare przysłowie: „jak cię widzą, tak cię piszą”. Strój świadczył nie tylko o zamożności właściciela, ale także o jego stanie cywilnym, np. po nakryciu głowy można było poznać pannę, mężatkę, kawalera czy żonatego. Niektóre cechy stroju świadczyły o funkcji społecznej właściciela, na przykład na Kurpiach wójt nosił sukmanę z sześćdziesięcioma fałdami, sołtys z trzydziestoma, a zwykły zagrodnik z dwunastoma. Przestrzegano na wsi bardzo surowo zasady ubioru stanowego i nie wolno było chłopom „stroić się w cudze piórka”, nawet gdyby im na to zamożność pozwalała. Dopiero na początku XX wieku zasady te przestawały…

Poetą jednak najsilniej związanym z ziemią mazowiecką i z racji urodzenia oraz pobytu przez 21 lat swego młodzieńczego życia na Mazowszu był niewątpliwie Cyprian Norwid. Żaden też z naszych wielkich twórców romantycznych nie eksponował tak silnie choćby miejsca swego urodzenia w izbie wielkiej „niebiesko malowanej”, w dworku podwarszaw­skim, „w zagrodzie ( … ) prostej, bezpoetycznej obwodu stanisławowskiego w Mazowszu, równej jak piaski ziemi”. Szum mazowieckich lip wspomnianych w liście do Lenartowicza, widok drzew owocowych tworzących granicę dworskiego warzywnika, doznania zapachów i barw kwiatów łąk Mazowsza powracały nawet w napisanej pod koniec życia w paryskim przytułku noweli „Stygmat”. To właśnie w niej, jak podkreślają to historycy literatury, jawi się „najpiękniejszy u Norwida rzut poetycki polskiego krajobrazu”. Zatrzymajmy się nad tym niezwykłym opisem zapamiętanych wrażeń ze spotkania z wiejską gęsiarką: ­­­­­

… razu jednego o południu stanęła przede mną, jakby obraz, niewielka równina?­