Od pierwszego pleneru w Kuligowie, zorganizowanego przez Wojciecha Urmanowskiego minęło już 10 lat. Przez dekadę, to niewielkie, lokalne przedsięwzięcie ewoluowało w wydarzenie o charakterze międzynarodowym. Dziś tworzyć do nadbużańskiego skansenu przyjeżdżają artyści nie tylko z Polski, ale również z innych krajów Europy Środkowej. Powiatowe Centrum Dziedzictwa i Twórczości, od początku uczestniczy w tej przemianie i wspiera właściciela skansenów w jego działaniach.

W sierpniu tego roku, kilkudziesięciu profesjonalnych twórców, aż dwukrotnie gościło w Kuligowie nad Bugiem. Wśród artystów biorących udział w Międzynarodowych Nadbużańskich Plenerach Artystycznych są malarze, rzeźbiarze, kowale, ceramicy, architekci, fotograficy, a także rękodzielnicy.

Wystawa „Kuligów 2018” prezentuje ponad setkę dzieł inspirowanych pięknem nadbużańskich rozlewisk i sielskim klimatem skansenu.  Na ekspozycji zobaczyć można m.in. malarstwo sztalugowe, akwarele, grafiki, rzeźbę oraz wyroby kowalstwa artystycznego.

Prace artystów będzie można oglądać jeszcze do 10 stycznia 2019 roku.

Jubileuszowy, dziesiąty plener artystyczny w Kuligowie gościł artystów z Ukrainy, Białorusi, Łotwy i Polski. Malowali, lepili, rzeźbili, rysowali, kuli a nawet kręcili film. W sobotę 25 listopada w Galerii Przy Fabryczce przedstawimy wyniki pracy następujących artystów: Julitta Biały, Valentyna Byero, Edmund Dudek, Małgorzata Jakubowska, Marta Karłowicz, Piotr Karsznia, Irina Kopeikina, Dominika Lewandowicz, Błażej Małczyński, Andrzej Matusiak, Maria Niedźwiedź – Suchońska, Artur Pastewka, Magda Pietrucha, Zenon Stańko,Mirosław Stempcziński, Leonid Szmatko, Oleg Tarasowiets, Natallia Bielenkaja, Lidia Wnuk, Marek Ziarkowski, Anna Zaręba, Małgorzata Małczyńska, Magdalena Karłowicz, Dorota Łaz, Katarzyna Kołodziejczyk, Vera Kobylińska.

Klimat skansenu, jego położenie, to raj dla wrażliwych na piękno, dla tych, którzy potrafią czerpać inspirację z otaczającego świata. Widać to szczególnie w pracach Marii Niedźwiedź-Suchońskiej, która piękno przyrody przedstawia jako wielobarwny gąszcz kolorów i grę światła.

Pejzaże Danuty Mitraszewskiej urzekają delikatnością barw i subtelnością kształtów. Przaśny obraz skansenu, konie oraz motywy roślinne na ręcznie malowanej porcelanie przedstawiła Danuta Rasińska.

Wśród kolorowych martwych natur i pejzaży przedstawiających rozlewiska Bugu, dawną, drewnianą zabudowę, ludowe sprzęty, miejsce znalazły także duże, monochromatyczne rysunki oraz gipsowe rzeźby głów Magdaleny Karłowicz-Iwanickiej i Tomasza Iwanickiego.

Wśród rzeźby dominowała rzeźba drewniana. Uwagę zwiedzających zwracał duży wyrzeźbiony w pniu jesionu tron autorstwa Andrzeja Matusiaka, który po raz pierwszy uczestniczył w plenerze. Swoje prace zaprezentował Marek Gołaszewski, który za pomocą piły tworzy zarówno małe, jak i duże formy rzeźbiarskie. Rzeźbę w kamieniu polnym pt. „Sen o sławie” zaprezentowała Anna Szalast – autorka rzeźb kameralnych i monumentalnych w przestrzeni publicznej.

Interesujące jest również kowalstwo Edwarda Danaja i Mirosława Stempczińskiego, począwszy od świeczników, po krzyże i rzeźby artystyczne tj. „Świerszcz”, „Muzykant” czy „Śmierć”.

Na wystawie swoje prace zaprezentowali także Krystyna Humienna, Barbara Pisarczyk-Niezgoda, Robert Rakoczy i Krystyna Utzig-Sekular.

Taki jest nasz obyczaj odwieczny przez setne pokolenia ojców naszych na tej ziemi uświęcony, obyczaj piękny, jak ta świętość związku małżeńskiego, obyczaj, który powinien być szanowany jako błogosławieństwo rodzicielskie. To też ludzie rozważni i obyczaj praojców miłujący, szanują i zachowują dawne zwyczaje weselne swojego narodu, a jeno głupi i lekkomyślni lekceważą je sobie, nie pomnąc, że dzieci, które obyczaj ojców zapomniały, nie będą dobrej doli i błogosławieństwa rodzicielskiego miały.

Rozwój cywilizacyjny ziem obecnego powiatu wołomińskiego, jaki dokonał się w szczególności w drugiej połowie XIX w., był głównym czynnikiem, który spowodował powolny, ale niestety nieuchronny zanik dawnych obrzędów, wierzeń i tradycji na ich terenie.

Duży odsetek ludności napływowej, rozluźnienie więzi rodzinnych oraz szerszy dostęp do edukacji to kolejne czynniki, które także wpłynęły na odwrót od kontynuacji dawnych zwyczajów, który trwa do czasów obecnych. Dlatego też, Ośrodek Dokumentacji Etnograficznej przeprowadził serię wywiadów ze starszymi mieszkańcami powiatu, czego celem było zebranie możliwie szerokiego materiału dotyczącego struktury obrzędowej wesel i pogrzebów na terenie powiatu wołomińskiego w dawnych latach. Przepytywani informatorzy mieli od 70 do 92 lat, stąd dostarczone przez nich informacje dotyczyły głównie okresu bezpośrednio przed II wojną światową i zaraz po niej. Niekiedy rozmówcy przytaczali informacje przekazane przez swoich rodziców bądź dziadków, stąd mogły one dotyczyć nawet początków XX w. Wywiady zostały przeprowadzone w następujących miejscowościach: Wołomin, Ruda gm. Radzymin, Ciemne gm. Radzymin, Borzymy gm. Jadów, Wójty gm. Jadów, Józefów gm. Dąbrówka, Kuligów gm. Dąbrówka, Kowalicha gm. Dąbrówka, Ludwinów gm. Dąbrówka, Klembów, Stryjki gm. Tłuszcz, Jasienica gm. Tłuszcz, Łysobyki gm. Tłuszcz.