ksiądz – Powiatowe Centrum Kultury Fabryczka

Kazimierz Narbutt. Propagator logiki

Katarzyna Rutkowska — Sat, 11 Mar 2006 12:01:49 +0000

Kazimierz Narbutt, osiemnastowieczny proboszcz radzymiński, urodził się 3 stycznia 1738 roku. Na chrzcie – dwa dni później – otrzymał imię Daniel. Co do przyczyny używania przez niego imienia Kazimierz, które w sposób dominujący do niego przylgnęło, najwłaściwsza wydaje się teza, że imię to ma źródła zakonne, w każdym razie od czasu wstąpienia do zgromadzenia było ono przez Narbutta publicznie używane. Irena Stasiewicz-Jasiukowa badająca w ostatnich latach losy sławnych postaci ziemi lidzkiej dotarła do kopii metryki chrztu wskazującej, że ochrzczono Narbutta od razu imionami Daniel – Kazimierz. W dzieciństwie używał on jednak pierwszego.Ojcem Daniela-Kazimierza był Kazimierz Narbutt, późniejszy marszałek lidzki, matką Marianna z Nowickich. To informacje dokładne, dyskusje trwały natomiast na temat miejsca urodzenia. Spory te rozpoczęły się już kilkadziesiąt lat po jego śmierci. W 1842 roku pijar, kronikarz, ksiądz Antonii Moszyński pisał: urodził się Kazimierz Narbutt ( … ) w ojczystej majętności Dokudowie czy w Krupie ( … ) Różnią się w tern x. kanonik Narbutt i p. Teodor Narbutt. Pierwszy w Dokudowie drugi w Krupie miejsce urodzenia ( … ) naznaczają. Encyklopedia powszechna z 1865 roku wskazywała natomiast tylko na Dokudowo. Przytoczone już odkrycie Ireny Stasiewicz-Jasiukowej pozwala wskazać jednoznacznie miejsce urodzenia na Krupę.

Pierwsze nauki pobiera Kazimierz Narbutt w Szczuczynie (dziś Białoruś), w szkole prowadzonej przez pijarów. 25 lipca 1755 roku wstępuje do nowicjatu pijarskiego w Lubieszowie, który w tamtym czasie należał do powiatu Pińskiego. Przebywał tam do 1757 roku. Potem przeniósł się do filozoficzo-teologicznego kolegium pijarskiego w Dąbrowicy. Po kolejnych dwóch latach skierowany został do innego kolegium pijarskiego w Wilnie, tam studiował ?pod przewodnictwem znakomitych nauczycieli: Wykowskiego, Oskierki, Sirucia, a pod rektorstwem Dogiela, poświęcał się szczególnie, z indywidualnego popędu, filozofii i matematyce.

Grzegorz P. Dudzik
Studia i Materiały do dziejów Powiatu Wołomińskiego (2006)

Ksiądz Kazimierz Konowrocki

Katarzyna Rutkowska — Sat, 11 Mar 2006 11:27:51 +0000

6 listopada 2005 r. zmarł ks. prałat Kazimierz Konowrocki – długoletni proboszcz parafii Św. Trójcy w Kobyłce, honorowy obywatel tego miasta. Pogrzeb ks. prałata Konowrockiego stał się wielką manifestacją mieszkańców Kobyłki, hołdem oddanym człowiekowi, który od 36 lat współtworzył historię miasta. Swoim zaangażowaniem w sprawy parafii i miasta na stałe wpisał się do grona zasłużonych obok ks. bp. Marcina Załuskiego, wójta Józefa Olszewskiego, księży Marmo i Rosłana.Kazimierz Konowrocki urodził się 6 kwietnia 1917 r. w Wielki Piątek we wsi Brzeziny. Chrzest św. otrzymał w drugi dzień Wielkanocy w parafii p.w. Św. Anny w Długiej Kościelnej. Rodzice Józef Konowrocki i Agata z domu Malesa byli właścicielami gospodarstwa rolnego, mieli siedmioro dzieci sześciu synów i jedną córkę, które wychowali w duchu umiłowania Boga i ojczyzny. Kazimierz w wieku 9 lat w parafii Długa Kościelna przyjął Pierwszą Komunię Świętą. Sakrament Bierzmowania otrzymał z rąk kardynała Aleksandra Kakowskiego w 1926 roku. Szkołę Podstawową ukończył w Brzezinach a Gimnazjum w Mińsku Mazowieckim w 1937 r. i tego samego roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Warszawie. Rektorem Seminarium i zarazem wychowawcą ks. Kazimierza był prawie przez 3 lata (1940-1943) ks. Roman Archutowski, który został zamordowany w obozie niemieckim w Majdanku, a w roku 1999 został zaliczony przez Ojca Św. Jana Pawła II do grona błogosławionych. Święcenia kapłańskie Kazimierz Konowrocki otrzymał 19 czerwca 1943 roku z rąk ks. bp. Antoniego Szlagowskiego. Jako wikariusz ks. Kazimierz pracował w parafiach: Zduny koło Łowicza (1943-1945), Kiemozia (1945-1946), Legionowo, Sochaczew, Raszyn (1946-1950), Jadów – zastępstwo aresztowanego ks. proboszcza E. Swięckiego (1950), Warszawa Żoliborz, parafia Św. Stanisława Kostki (1950-1954), Warszawa, parafia Św. Teresy od Dzieciątka Jezus przy ul. Tamka (1954-1958). W roku 1950 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim i otrzymał magisterium z teologii w dziale prawa kanonicznego.

Mirosław Bujalski
Studia i Materiały do dziejów Powiatu Wołomińskiego (2006)

Ksiądz Stanisław Lis

Katarzyna Rutkowska — Sat, 11 Mar 2006 11:21:53 +0000

Długą historię Radzymina, najstarszego miasta w naszym regionie, tworzyli również duchowni, a szczególnie radzymińscy proboszczowie. Były wśród nich jednostki wybitne:

ksiądz Ignacy Nagurczewski – poeta, tłumacz, pedagog, wspaniały mówca i kaznodzieja, profesor Collegium Nobilium i Szkoły Rycerskiej;
ksiądz Kazimierz Narbutt, wybitny działacz Komisji Edukacji Narodowej i przewodniczący jej Wydziału do Spraw Szkół i Ksiąg Elementarnych;
ksiądz Teofil Kozłowski, który na rozbudowę radzymińskiej świątyni przeznaczył cały swój prywatny majątek;
ksiądz Aleksander Kobyliński, bohaterski proboszcz w dniach wielkiej, sierpniowej próby 1920 roku.

W długim szeregu zasłużonych dla miasta proboszczów ważne miejsce zajmuje zmarły 30 października 2005 roku ksiądz prałat Stanisław Lis. Przeszedł on do historii jako dobry gospodarz i kustosz Cmentarza Żołnierzy Polskich 1920 roku. Był synem Jakuba i Zofii z domu Gajdowicz. Urodził się 2 maja 1914 roku w Krubinie koło Sannik w Diecezji Łowickiej. Święcenia kapłańskie otrzymał 19 czerwca 1943 roku w Warszawie od biskupa Antoniego Szlagowskiego. Był wikariuszem w parafiach w Mogielnicy, Makowie, Świętej Anny w Grodzisku Mazowieckim, Nawrócenia Świętego Pawła Apostoła w Warszawie – Grochowie, Św. Stanisława w Warszawie – Woli. Pierwsze probostwo objął w 1961 roku w parafii Niegów, skąd po śmierci radzymińskiego proboszcza Zygmunta Kowalskiego w 1976 roku przybył do Radzymina. Oprócz probostwa piastował funkcję radzymińskiego dziekana. Ten urząd pełnił do 1999 roku, czyli jeszcze 6 lat po zdaniu probostwa swemu następcy i przejściu na emeryturę.

Ukoronowaniem jego działalności był dekret księdza biskupa ordynariusza Kazimierza Romaniuka o podniesieniu radzymińskiej świątyni do rangi Kolegiaty i ustanowieniu przy niej Kapituły Kolegiackiej Radzymińskiej. On sam został mianowany jej prepozytem.

W pamięci Radzyminiaków pozostanie jako bardzo dobry gospodarz.

Jan Wnuk
Studia i Materiały do dziejów Powiatu Wołomińskiego (2006)