• ksiądz Ignacy Nagurczewski – poeta, tłumacz, pedagog, wspaniały mówca i kaznodzieja, profesor Collegium Nobilium i Szkoły Rycerskiej;
• ksiądz Kazimierz Narbutt, wybitny działacz Komisji Edukacji Na­rodowej i przewodniczący jej Wydziału do Spraw Szkół i Ksiąg Elementarnych;
• ­ksiądz Teofil Kozłowski, który na rozbudowę radzymińskiej świątyni przeznaczył cały swój prywatny majątek;
• ­ksiądz Aleksander Kobyliński, bohaterski proboszcz w dniach wielkiej, sierpniowej próby 1920 roku.

W długim szeregu zasłużonych dla miasta proboszczów ważne miejsce zajmuje zmarły 30 października 2005 roku ksiądz prałat Stanisław Lis. Przeszedł on do historii jako dobry gospodarz i kustosz Cmentarza Żołnie­rzy Polskich 1920 roku. Był synem Jakuba i Zofii z domu Gajdowicz. Uro­dził się 2 maja 1914 roku w Krubinie koło Sannik w Diecezji Łowickiej. Święcenia kapłańskie otrzymał 19 czerwca 1943 roku w Warszawie od biskupa Antoniego Szlagowskiego. Był wikariuszem w parafiach w Mo­gielnicy, Makowie, Świętej Anny w Grodzisku Mazowieckim, Nawrócenia Świętego Pawła Apostoła w Warszawie – Grochowie, Św. Stanisława w Warszawie – Woli. Pierwsze probostwo objął w 1961 roku w parafii Nie­gów, skąd po śmierci radzymińskiego proboszcza Zygmunta Kowalskiego w 1976 roku przybył do Radzymina. Oprócz probostwa piastował funkcję radzymińskiego dziekana. Ten urząd pełnił do 1999 roku, czyli jeszcze 6 lat po zdaniu probostwa swemu następcy i przejściu na emeryturę. ­

Ukoronowaniem jego działalności był dekret księdza biskupa ordynariusza Kazimierza Romaniuka o podniesieniu radzymińskiej świątyni do rangi Kolegiaty i ustanowieniu przy niej Kapituły Kolegiackiej Radzymińskiej. On sam został mianowany jej prepozytem. ­­

W pamięci Radzyminiaków pozostanie jako bardzo dobry gospodarz.

Jan Wnuk
Studia i Materiały do dziejów Powiatu Wołomińskiego (2006)

Pochodziła ze znanego czeskiego rodu Waldsteinów. Mając 14 lat, poślubiła dużo starszego od siebie Michała Fryderyka Czartoryskiego, najstarszego z trzech synów księcia Kazimierza Czartoryskiego, pana na Klewaniu i Żukowie. Mąż księżnej był Wielkim Kanclerzem Litew­skim i jednym z najznakomitszych Polaków epoki Oświecenia. Ignacy Krasicki napisał o nim, że był „wiadomością praw i doskonałością przymiotów stawny„, a Gazeta Warszawska z 1775 roku, donosząc o jego śmierci, napisała „równą może, ale większej nigdy naszych kościołów dzwony całej ojczyzny nie ogłaszały straty nad teraźniejszością?”. Stanisław Trembecki, poeta epoki stanisławowskiej, autor wspaniałego wiersza na jego śmierć, w którym opisał całe życie księcia, wyraził myśl, że wielkie wypadki poprzedza śmierć wielkich ludzi: „Polska się przed tym zgonem rozpadła na ćwierci!”.

Czartoryscy mieli trzy córki: Antoninę, Konstancję i Aleksandrę. Dwie pierwsze były kolejnymi żonami Jana Jerzego Flemminga i zmarły obie w wieku 22 lat. Trzecia córka Aleksandra Ogińska przeżyła swoją matkę.

Księżna Eleonora po śmierci córki Antoniny wychowywała w Woł­czynie, koło Brześcia – posiadłości rodowej Czartoryskich i Poniatow­skich – jej córkę Izabellę, późniejszą „panią na Puławach” i „Matkę Ojczyzny” jak ją nazywali współcześni ze względu na jej wielki patriotyzm. Księżna w czasie pobytu w Wołczynie przyczyniła się wydatnie do restauracji tej posiadłości. Odnowiła pałac i park. Meble sprowadziła z Francji a drzewa do parku z całego świata. Była kobietą łagodną, spokojną i gospodarną. Również dzięki niej o rodzie Czartoryskich mówiono, że jest „małą rządną Rzeczypospolitą w dużej Rzeczypospolitej nierządnej”.

Jan Wnuk
Studia i Materiały do dziejów Powiatu Wołomińskiego (2005)