Przedmiotem niniejszego opracowania jest strój ludowy północno wschodniego Mazowsza. Terminem strój określa się ubiór szczególnie uroczysty, odświętny, wkładany na niedziele i święta, uroczystości rodzinne i lokalne wioskowe, wesela, odpusty, dożynki. Nigdy nie noszono go na co dzień, do pracy w polu czy obejściu. Zawsze traktowany był jako ubiór wyjątkowy, noszony z godnością, bo jak mówi stare przysłowie: „jak cię widzą, tak cię piszą”. Strój świadczył nie tylko o zamożności właściciela, ale także o jego stanie cywilnym, np. po nakryciu głowy można było poznać pannę, mężatkę, kawalera czy żonatego. Niektóre cechy stroju świadczyły o funkcji społecznej właściciela, na przykład na Kurpiach wójt nosił sukmanę z sześćdziesięcioma fałdami, sołtys z trzydziestoma, a zwykły zagrodnik z dwunastoma. Przestrzegano na wsi bardzo surowo zasady ubioru stanowego i nie wolno było chłopom „stroić się w cudze piórka”, nawet gdyby im na to zamożność pozwalała. Dopiero na początku XX wieku zasady te przestawały…