Po koncercie zaprosiliśmy naszych gości do Galerii gdzie, oprócz obejrzenia prac prezentowanych na wystawie, mogli porozmawiać z autorem.

Dopełnieniem wrażeń artystycznych była Biała Woda, której magiczny głos stworzył tło do wystawy. Śpiewowi artystki towarzyszył akompaniament nastrojowej muzyki elektronicznej w wykonaniu Artura Telakowca.

22 października 2017, godz. 17.00

Andrzej Kaleta jest absolwentem warszawskiej ASP wydziału konserwacji malarstwa i rzeźby polichromowanej. Przez kilka lat pracował na Zamku Królewskim w Warszawie, w pracowni konserwacji malarstwa.
Obecnie prowadzi prywatną działalność z zakresu aranżacji i projektowania wnętrz, malarstwa a także konserwacji dzieł sztuki.

Wernisaż rozpoczął się od krótkiego wystąpienia młodych aktorów z Teatru przy Fabryczce. Wyrecytowali oni dwie bajki Ignacego Krasickiego, do których ilustracje znajdują się na wystawie. Po wysłuchaniu krótkiego wystąpienia na temat artystów prezentujących swoje prace i samego pomysłu na wystawę, widzowie mogli „spotkać” się z Czerwonym Kapturkiem, Mistrzem i Małgorzatą czy Antygoną. Ilustracje wykonywane były przeróżnymi technikami. Można znaleźć prace m.in. wykonane akwatintą, akwarelą, a także rysunki. Tłem do wystawy był występ zespołu „The Light Project”. Widzowie mogli oglądać wystawę przy dźwiękach basu, perkusji i pianina.

Bohaterami wystawy są następujący artyści:

• Anna Szumańska (Kobyłka) – graficzka, malarka. Zajmuje się ilustracją książkową, malarstwem olejnym, grafiką, tworzy również kolaże. Swoje prace wykonuje m.in. w technikach oleju, akwatinty i miękkiego werniksu oraz monotypii.
• Elżbieta Rączka (Wołomin) – malarka, pedagog. Interesuje ją malarstwo sztalugowe olejne i technika suchej pasteli. Tematami jej prac najczęściej są pejzaże, kwiaty i martwa natura, tworzone w plenerze i w pracowni. Zajmuje się również wykonywaniem malowideł naściennych, a także na szkle i tkaninach. Jest autorką ilustracji do książek i programów komputerowych.
• Joanna Żero (Wołomin) – ilustratorka, graficzka, blogerka i obecnie urzędniczka. Zajmuje się także malarstwem, projektuje logotypy, okładki, plakaty. Na papierze odreagowuje frustracje i radości. Aktualne nastroje publikuje na blogu „Dziecko chwast”.
• Katarzyna Listwon (Marki) – malarka, ilustratorka, graficzka, autorka kilkunastu projektów okładek publikacji książkowych oraz wielu ilustracji, w których wykorzystuje technikę kolażu połączoną z lekką akwarelą. Jak sama przyznaje jest artystką tworzącą poza marginesem sztuki współczesnej, idzie własną drogą, szukając czasem wytchnienia w tradycji sztuki europejskiej oraz polskiej ludowości.
• Lidia Wnuk (Radzymin) – malarka, zajmująca się również projektowaniem graficznym. Jej prace – rysunki, obrazy i rzeźby skupiają się wokół dwóch motywów – portret i pejzaż. Na obrazach artystki widać ogromną siłę żywiołów, kolorów, wrażeń i nastrojów, a największa inspiracją jest dla niej natura. Jest autorką kilku projektów książek autorskich oraz okładek.
• Mariusz Stelągowski (Kobyłka) – grafik komputerowy, projektujący także dla sceny muzycznej – okładki płyt, booklety, strony internetowe, loga. Pracował również w charakterze visual jockeya. Lubi tworzyć w stylistyce dark artu i industrialnych klimatach. Ale w swoim dorobku ma też kilkadziesiąt projektów okładek książkowych, z których kilka pokazujemy na wystawie.
• Teresa Wojtyńska (Marki) – graficzka, malarka. Jak mówi, praca nad grafiką uczy pokory i cierpliwości. Pokory – bo chemia bywa kapryśna i wymagająca, nie dopuszcza najmniejszego zafałszowania i niedokładności. Cierpliwości – bo praca nad matrycą jest żmudna i długotrwała.

Wystawa potrwa do 10 września. Zapraszamy!

Wernisaż: 30 czerwca (piątek), godz. 18.00

• Anna Szumańska (Kobyłka)
• Elżbieta Rączka (Wołomin)
• Joanna Żero (Wołomin)
• Katarzyna Listwon (Marki)
• Lidia Wnuk (Radzymin)
• Mariusz Stelągowski (Kobyłka)
• Teresa Wojtyńska (Marki)

Oprawa muzyczna wydarzenia: The Light Project

Galerii przy Fabryczce pojawiły się dzieła wołomińskiego artysty. „Amygdala miejsca” – to tytuł wystawy, nawiązujący do korzeni prof. Nowaka.

Amygdala – to inaczej ciało migdałowate – pojęcie z zakresu anatomii człowieka, część mózgowia, układu nerwowego. Istnieje hipoteza, że im większe ciało migdałowate tym u danej osoby większe i bardziej złożone sieci społeczne. Tym większa liczba kontaktów międzyludzkich, które ma dana osoba, liczba różnych grup, do których dana osoba przynależy. Ciało migdałowate przechowuje także pamięć emocjonalną.

Tytuł wystawy nawiązuje do prac, jakie widzimy w galerii. Wśród prezentowanych dzieł znajdziemy kolekcję 150 porterów, mniej lub bardziej anonimowych mieszkańców Wołomina. Pojawiły się wśród nich także twarze rodziny czy też znajomych samego artysty.

Na wystawie można znaleźć także prace z cyklu „Transfusion”, nad którym artysta pracował przez wiele lat. Są to dzieła wykonane autorską techniką, m.in. obrazy „malowane” woskiem z czerwonym pigmentem, który stał się jego znakiem rozpoznawczym. Zarówno obrazy, jak i instalacje związane są z ludzkim życiem, tym co je napędza oraz pokazuje, że bardzo ważni są ludzie, których spotykamy na swojej drodze.

Artysta studiował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie obecnie jest wykładowcą. Prowadzi I Pracownię Malarstwa (dla studentów II-IV roku), a w latach 2009-2016 pełnił funkcję prorektora do spraw naukowych i artystycznych. Ma na swoim koncie wiele wystaw indywidualnych, jak i zbiorowych w Polsce i za granicą. Jest to jednak jego pierwsza wystawa w rodzinnym mieście.

Wystawa potrwa do 25 czerwca. Zapraszamy!

Te prace są reakcją artystki na otaczająca rzeczywistość – mówiła podczas otwarcia dyrektor PCDiT Jolanta Boguszewska. – Z jednej strony dużo tu żartu, groteski, zabawy. Z drugiej strony widać w nich także refleksję nad tymi procesami współczesności, które niosą niepokój czy wręcz budzą strach. Wystawa „E*MOC*JA” to debiut młodej artystki.

Katarzyna Hermelin o sobie: Odkąd sięgam pamięcią zawsze rysowałam. Początkowo dorysowywałam własne historie do książkowych ilustracji min. „Kubusia Puchatka”, „Przygód Mikołajka”, „Tytusa, Romka i Atomka”. Nie miałam książki, której bym własnoręcznie nie ozdobiła. Później były to najczęściej studia postaci inspirowanych bohaterami bajek animowanych. Plastyka to był oczywiście mój ulubiony przedmiot, ale również technika i matematyka. Po szkole podstawowej zdecydowałam, że chcę zostać architektem. Kształciłam się najpierw w Technikum Architektoniczno-Budowlanym im. Stanisława Noakowskiego, później studiowałam na Wydziale Architektury i Urbanistyki Politechniki Śląskiej. Na studiach nauczyłam się rysunku odręcznego architektonicznego, opanowałam też kilka programów graficznych. Ten rysunek był zawsze mocno ukierunkowany i celowy. Po jakimś czasie zaczęłam rysować to na co mam ochotę, bez zasad, kierunków – intuicyjnie i niezależnie. Rysowanie stało się na nowo moją pasją. Kocham rysować.

Po wernisażu goście Galerii mogli posłuchać muzyki jazzowej w wykonaniu zespołu 29.

Wystawa w Galerii Przy Fabryczce prezentuje 4 cykle autorki. Dwa z nich, wykonane w technice oleju na płótnie bądź płycie, prezentują toruńskie i wołomińskie knajpy, oraz portrety. Główna część wystawy to jednak znakomite cykle grafik – „Współczesne typy polskie” oraz „Królowie życia”. Wykonane w technice akwatinty i miękkiego werniksu oraz monotypii prace, prezentują pojedyncze postaci, będące symbolami ludzkich postaw, zachowań, sposobów egzystencji.

Cykl ‘Współczesne typy polskie” to 12 grafik wykonanych w technice monotypii. Cykl podzielony jest na 4 tryptyki – męskie i żeńskie. Autorka przedstawia swoich bohaterów – podpisanych z imienia – w sytuacjach „nadbałtyckich” i „miejskich”.  Widzimy więc zgorzkniałych, znużonych mieszkańców miast, jadących pociągami czy autobusami, samotnych, ale nie chcących nawiązywać kontaktu. Pod ich recenzującym albo zmęczonym wzrokiem trudno przełamać barierę między nami i nimi; jednocześnie trudno zachować powagę wobec ich niemodnych ubrań czy fryzur. Podobnie jest z serią bałtycką. Niezgrabne, zdeformowane ciała, z fałdami tłuszczu wylewającymi się zza kostiumów kąpielowych, wystawione na działanie słońca, z jednej strony budzą w nas repulsję, z drugiej jednak rozbawienie.

Drugi cykl, „Królowie życia”, wykonany został techniką akwatinty i miękkiego werniksu. Kompozycja każdej grafiki tego cyklu jest podobna, każda z nich prezentuje postać przedstawioną frontalnie, siedzącą lub stojącą, w symbolicznej, podkreślonej żółtą barwą, koronie. Także w tym cyklu, karykaturalne postaci to symboliczne odwzorowania ludzkich zachowań, stylów życia czy sytuacji, w których każdy „król” czuje się komfortowo. I tak, groteskowy Pilot King, to rozparty w fotelu, zaniedbany mężczyzna, w rozdeptanych kapciach i z kilkudniowym zarostem. W ręku dzierży pilota od telewizora i wydaje się bardzo zadowolony z życia… Podobnie Moher Queen, w żółtej, moherowej koronie na głowie, z nieodłącznym radiem w ręku. Rzeczywistość, w której umieściła ją autorka, zupełnie ją zadowala…

Grafiki Anny Szumańskiej nie będą przyciągać widza swoją dekoracyjnością. To nie harmonia barw czy idealne oddanie urody modela stanowi o wartości tych prac. Autorka celowo przecież deformuje swoich bohaterów, co nie dodaje im krasy – przeciwnie, potęguje tylko ich egzystencjalną brzydotę. To świetny zmysł obserwacji i umiejętność oddania zaobserwowanych postaw stanowi o wartości tych prac. Wszak patrząc na grafiki Anny Szumańskiej odbijamy się w nich jak w lustrze. Widzimy nas – współczesnych Polaków.