Autorką prac jest marecka malarka i ilustratorka – Katarzyna Listwon.

Absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W ciągu swojej pracy artystycznej wykonała szereg ilustracji książkowych i projektów okładek. Jej prace znajdują się
w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą. Uczestniczyła w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych. Ilustracje Katarzyny Listwon prezentowaliśmy w Galerii Przy Fabryczce w 2017 r. podczas wystawy „Między słowem a obrazem”.

W zakresie malarstwa sztalugowego tworzy prace m.in. o tematyce religijnej. Jak sama określa – jest artystką tworzącą poza marginesem sztuki współczesnej. Inspiracje do swoich dzieł czerpie ze sztuki europejskiej oraz polskiej ludowości. Chętnie korzysta również z dawnych technik artystycznych, tj. malarstwo na szkle czy litografia.

Związek z tradycją ludową widać szczególnie w prezentowanych kolażach. Głównymi elementami barwnej kompozycji są miniaturowe wycinanki kurpiowskie, a jej centralne miejsce zajmuje kapliczka maryjna. Jako dopełnienie całości autorka wykorzystuje papier milimetrowy, sznurek, gazety oraz drobne koraliki.

Po wernisażu odbył się koncert nawiązujący do tematyki prac Katarzyny Listwon.

Adam Strug wraz z Hipolitem Woźniakiem grającym na lirze, zachęcając publiczność do wspólnego śpiewu zaprezentowali nabożne i świeckie pieśni kurpiowskich z Puszczy Zielonej.

Termin: 17 czerwca, godz. 15.00-18.00

Koszt: 65 zł od osoby.
Wszystkie materiały zapewnia organizator.

Wpłaty – w sekretariacie Fabryczki, bądź na konto:
52 1020 1042 0000 8102 0245 6317 z dopiskiem „Warsztat akwareli”

Pomysł zorganizowania wystawy zrodził się ze wspólnej tęsknoty artystów za potrzebą dążenia do czegoś, co zawsze pozostanie gdzieś za linią horyzontu. To rodzaj manifestu braku akceptacji dla świata zdominowanego przez dążenie do efektywności działania. Akwarela – jedna z najtrudniejszych technik malarskich – zdaje się być idealnym środkiem wyrażenia tej drogi. Autorzy prac na co dzień nie zajmują się malarstwem. Magdalena jest rzeźbiarzem, natomiast Artur i Błażej architektami.

Wystawę będzie można obejrzeć jeszcze do końca kwietnia. Zapraszamy.

Zapraszamy na wernisaż wystawy „Dogonić horyzont”, na której zaprezentujemy prace trzech autorów: Magdaleny Karłowicz, Błażeja Małczyńskiego i Artura Pastewki.

Magdalena Karłowicz to mieszkanka Dąbrówki. Studiowała rzeźbę na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 2004 r. otrzymała dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Macieja Szańkowskiego. Zajmuje się rzeźbą w szerokim jej rozumieniu, od realistycznych portretów do minimalistycznych obiektów efemerycznych, małą formą rzeźbiarską oraz rysunkiem i fotografią. Autorka kilku wystaw indywidualnych, kilkudziesięciu wystaw zbiorowych, uczestniczka aukcji, targów sztuki i plenerów artystycznych w kraju i za granicą. Laureatka nagród, m.in. w 2006 r. II Nagrody na VI Triennale Sztuki Sacrum w Częstochowie oraz w 2011 r. Wyróżnienia na VII Triennale Polskiego Rysunku Współczesnego w Lubaczowie.

Błażej Piotr Małczyński to absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Jest członkiem Mazowieckiej Okręgowej Izby Architektów RP oraz Stowarzyszenia Architektów Polskich. Wykonuje zawód architekta od przeszło 20 lat. Jednakże niezależnie od fascynacji projektowaniem, każdą wolną chwilę poświęca na rozwój swoich pasji, którymi są rysunek odręczny oraz tworzenie portretów. Swoich sił próbował również w kowalstwie artystycznym oraz rzeźbie w glinie.

Artur Pastewka z zawodu jest architektem, natomiast z zamiłowania akwarelistą i rysownikiem. Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Jego wizje malarskie urzekają pasją dostrzegania piękna, są wyrazem optymistycznego spojrzenia na świat. Jak sam mówi – wybrał akwarelę jako technikę malarską „przede wszystkim dlatego, że jest nieprzewidywalna i zaskakująca, spontaniczna i szybka”.

Wernisaż rozpoczął się od krótkiego wystąpienia młodych aktorów z Teatru przy Fabryczce. Wyrecytowali oni dwie bajki Ignacego Krasickiego, do których ilustracje znajdują się na wystawie. Po wysłuchaniu krótkiego wystąpienia na temat artystów prezentujących swoje prace i samego pomysłu na wystawę, widzowie mogli „spotkać” się z Czerwonym Kapturkiem, Mistrzem i Małgorzatą czy Antygoną. Ilustracje wykonywane były przeróżnymi technikami. Można znaleźć prace m.in. wykonane akwatintą, akwarelą, a także rysunki. Tłem do wystawy był występ zespołu „The Light Project”. Widzowie mogli oglądać wystawę przy dźwiękach basu, perkusji i pianina.

Bohaterami wystawy są następujący artyści:

• Anna Szumańska (Kobyłka) – graficzka, malarka. Zajmuje się ilustracją książkową, malarstwem olejnym, grafiką, tworzy również kolaże. Swoje prace wykonuje m.in. w technikach oleju, akwatinty i miękkiego werniksu oraz monotypii.
• Elżbieta Rączka (Wołomin) – malarka, pedagog. Interesuje ją malarstwo sztalugowe olejne i technika suchej pasteli. Tematami jej prac najczęściej są pejzaże, kwiaty i martwa natura, tworzone w plenerze i w pracowni. Zajmuje się również wykonywaniem malowideł naściennych, a także na szkle i tkaninach. Jest autorką ilustracji do książek i programów komputerowych.
• Joanna Żero (Wołomin) – ilustratorka, graficzka, blogerka i obecnie urzędniczka. Zajmuje się także malarstwem, projektuje logotypy, okładki, plakaty. Na papierze odreagowuje frustracje i radości. Aktualne nastroje publikuje na blogu „Dziecko chwast”.
• Katarzyna Listwon (Marki) – malarka, ilustratorka, graficzka, autorka kilkunastu projektów okładek publikacji książkowych oraz wielu ilustracji, w których wykorzystuje technikę kolażu połączoną z lekką akwarelą. Jak sama przyznaje jest artystką tworzącą poza marginesem sztuki współczesnej, idzie własną drogą, szukając czasem wytchnienia w tradycji sztuki europejskiej oraz polskiej ludowości.
• Lidia Wnuk (Radzymin) – malarka, zajmująca się również projektowaniem graficznym. Jej prace – rysunki, obrazy i rzeźby skupiają się wokół dwóch motywów – portret i pejzaż. Na obrazach artystki widać ogromną siłę żywiołów, kolorów, wrażeń i nastrojów, a największa inspiracją jest dla niej natura. Jest autorką kilku projektów książek autorskich oraz okładek.
• Mariusz Stelągowski (Kobyłka) – grafik komputerowy, projektujący także dla sceny muzycznej – okładki płyt, booklety, strony internetowe, loga. Pracował również w charakterze visual jockeya. Lubi tworzyć w stylistyce dark artu i industrialnych klimatach. Ale w swoim dorobku ma też kilkadziesiąt projektów okładek książkowych, z których kilka pokazujemy na wystawie.
• Teresa Wojtyńska (Marki) – graficzka, malarka. Jak mówi, praca nad grafiką uczy pokory i cierpliwości. Pokory – bo chemia bywa kapryśna i wymagająca, nie dopuszcza najmniejszego zafałszowania i niedokładności. Cierpliwości – bo praca nad matrycą jest żmudna i długotrwała.

Wystawa potrwa do 10 września. Zapraszamy!

– Dlaczego akwarela?
– Zobaczyłam kilka prac Juliana Fałata, wybitnego polskiego akwarelisty zmarłego w 1929 r. – i się zachwyciłam. W jego czasach w Polsce akwarela nie była popularną techniką, preferowano malarstwo olejne, choć na przykład w Anglii jest uważana za technikę królewską i rozwija się od ponad 200 lat. Początkowo była używana jedynie do wykonywania podrysów w malarstwie olejnym. Potem zobaczyłam prace studentów architektury – i wtedy postanowiłam, że spróbuję, choć wcześniej zarzekałam się, że nie będę malować. Nie lubiłam zajęć z malarstwa na studiach… Pierwsze prace były, co tu dużo mówić, koszmarne. Mam je do dziś – jakiś krzywy domek, którego nikomu nie pokażę… Wówczas nie tylko nie miałam żadnej wprawy, ale nie wiedziałam też nic o technice, nie miałam odpowiednich pędzli ani papieru. Kupiłam jakieś książki, podszkoliłam się nieco teoretycznie – i wróciłam do pracy.

– Dziś wiemy, że z niezłym skutkiem – ale czy miałaś momenty zwątpienia?
– Jasne – były chwile, że chciałam to rzucić, ale mam taką naturę, że jak się na coś uprę, to dopnę swego. Akwarela jest trochę nieobliczalna – nie kontrolujesz precyzyjnie plamy koloru, który nakładasz na papier, bo maluje się na mokro, na wilgotnym papierze, żeby pigment lepiej wnikał w papier. Farby nawzajem „wypychają się”, więc łatwo zepsuć sobie to, co się wcześniej namalowało.

– Dość szybko zaczęłaś pokazywać swoje prace w Internecie – w portalach dla twórców, na swojej stronie. Pojawiły się też pierwsze małe sukcesy…
– O ile tytuł „artysta tygodnia” czy „praca miesiąca” na deviantart.com można uznać za sukces… Ale były też inne – w zeszłym roku wygrałam III Międzynarodowy Konkurs „Zapachy Życia”, który swoim zasięgiem obejmuje kraje Europy Zachodniej m.in.: Niemcy, Francję i Anglię. W tegorocznej edycji na konkurs wpłynęło w sumie 220 prac. Zdobyłam też główną nagrodę w konkursie „Sercem i pędzlem” organizowanym przez Muzeum Regionalne „Dom Grecki” w Myślenicach, który miał na celu pokazanie piękna ziemi myślenickiej.

– Skąd czerpiesz inspiracje? Malujesz z natury, ze zdjęć, z wyobraźni?
– Bardzo różnie. Początkowo, jeszcze na etapie nauki, kopiowałam cudze prace. Teraz maluję zarówno z wyobraźni, jak i ze zdjęć – czasem biegnąc przez miasto zobaczę jakiś inspirujący detal, zrobię mu szybko zdjęcie telefonem i wykorzystuję potem pomysł w kompozycji.

– Czy farby, których używasz, mają cokolwiek wspólnego z akwarelami, których dzieci często używają w szkole?
– Tego typu farbami można próbować ćwiczyć na początku, nie nadają się jednak do poważniejszej pracy. Sama od takich zaczynałam i używałam ich do momentu, w którym zaczęłam porównywać efekty swojej pracy z innymi. Wtedy okazało się, że profesjonalne akwarele w tubce czy kostce dają zupełnie inny kontrast i nasycenie oraz… komfort pracy.

– Czego jeszcze potrzebuje akwarelista w swojej pracy?
– Przede wszystkim dobrych pędzli. Ja mam ich zaledwie sześć, w tym na przykład jeden gruby z wiewiórczego włosia. Tego typu narzędzia nie są tanie – od kilkudziesięciu do nawet 200 złotych, ale są bardzo uniwersalne, można je dowolnie kształtować i używać zarówno do szerokich, zamaszystych pociągnięć, jak i do cyzelowania drobnych szczegółów. Warto zaopatrzyć się w porządny papier – arkusz 100 x 70 cm to koszt 5-6 złotych, można go pociąć na mniejsze formatki. Sześć podstawowych kolorów akwarel – i można zaczynać! Nie warto oszczędzać – tanie narzędzia mogą tylko szybko zniechęcić do kolejnych prób.

Rozmawiał Łukasz Rygało
wywiad dla tygodnika Życie Powiatu na Mazowszu